Περιοδικο Γυναικα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Μια γυναίκα που κάνει πολλά, μια γυναίκα αεικίνητη, που διοχετεύει όλη της την ενέργεια για να νιώθουν οι άλλοι καλύτερα. Σπούδασε ιατρική με εξειδίκευση στην ενδοκρινολογία. Στο Ρίο ντε Τζανέιρο ασχολήθηκε με θέματα μεταβολισμού. Στην Ελλάδα εξασκεί την επιστήμη της, αλλά δεν περιορίζεται μόνο σ’ αυτή. Με κεντρικό άξονα τον άνθρωπο, διοχετεύει τις δυνάμεις της, βοηθώντας αυτούς που τη χρειάζονται.

Ακολούθησε την ιατρική για δύο λόγους: από μικρή ηλικία την ενδιέφερε οτιδήποτε ανθρωποκεντρικό-από τον προσκοπισμό μέχρι άλλες ομαδικές ασχολίες-επειδή οι περισσότεροι φίλοι της, που ήταν λίγο μεγαλύτεροι, είχαν φύγει όλοι στο εξωτερικό για να σπουδάσουν ιατρική. Συνειδητοποίησε ότι την ενδιαφέρει πραγματικά η ιατρική μετά το πρώτο έτος.

Σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος αποξενώνεται όλο και περισσότερο, είναι μια γυναίκα που μιλάει συνεχώς για ομάδες, για συμμετοχή στα κοινά, για παρέες. «Το πρόβλημα στη σημερινή κοινωνία είναι ότι οι οικογένειες δεν είναι συμπαγείς, ο κάθε γονιός έχει τελείως διαφορετικούς στόχους από τον άλλο και, κατά συνέπεια, το παιδί βιώνει από πολύ μικρή ηλικία τη μοναξιά. Σίγουρα, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα σήμερα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, είτε επαγγελματικό, είτε οικονομικό, είτε προσωπικό, είτε και προσαρμογής στην κοινωνία, που έχει πιο σκληρό πρόσωπο.»

«Δεν μπορώ να ακούω όσους λένε πως δεν βρίσκουν φίλους ή ότι δεν μπορούν να κάνουν σχέση. Όποιος θέλει, βρίσκει. Πρέπει, όμως, να προσπαθείς, να υποχωρείς, να την παλεύεις τη σχέση, είτε φιλική, είτε ερωτική. Υπάρχει εγωισμός στις ανθρώπινες σχέσεις. Πρέπει, λοιπόν, να δώσεις κομμάτι του εαυτού σου, αν θέλεις να έχεις φίλους. Άλλωστε, όλα έχουν ένα τίμημα. Αν καθένας λειτουργούσε έτσι στον μικρόκοσμό του, θα είχαμε μια άλλη κοινωνία.»

Μετά το πτυχίο της η πρώτη δυσκολία ήρθε με τη σκέψη που έκανε αν πραγματικά ήταν ικανή να παίρνει αποφάσεις για τις ζωές των ανθρώπων. «Ήμουν σε πανικό για έξι μήνες τουλάχιστον. Ήταν ένα ερώτημα πάνω στο οποίο δούλεψα πολύ ώσπου να το ξεπεράσω. Καλώς ή κακώς, με την ιατρική παίρνεις αποφάσεις. Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι, λοιπόν, ότι οι αποφάσεις που παίρνεις είναι πάντα οι σωστές; Αυτό που σήμερα μπορώ να πω, είναι ότι φροντίζω να μην αφήνω κενά στη δουλειά μου και, όπου δεν είμαι απολύτως σίγουρη, απευθύνομαι σε συναδέλφους και συνεργάζομαι μαζί τους για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία.»

«Ο Έλληνας είναι καλός γιατρός, και δεν μιλώ συντεχνιακά. Η πλειονότητα των γιατρών νοιάζεται πραγματικά για τους συνανθρώπους του. Και μόνο το να βγάλεις την Ιατρική Σχολή και να ειδικευτείς, σου τρώει τόσα χρόνια και τόση προσπάθεια, που δεν αντέχεις να το κάνεις, αν πραγματικά δεν θέλεις. Οι γιατροί έχουν θετικά συναισθήματα σε σχέση με τον ασθενή, ο καθένας, φυσικά, με την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα του. Όταν ο Έλληνας έχει πρόβλημα, πηγαίνει στον φίλο του γιατρό, εκεί όπου αισθάνεται ασφάλεια. Εκεί που υπάρχει ψυχική επαφή. Αυτό που λείπει είναι οι δομές για να εκφράσουν καλύτερα τις ικανότητές τους».
«Πολλά νοσήματα είναι ψυχοσωματικά. Αυτό μου το επιβεβαίωσε και η ειδικότητά μου. Γι’ αυτό, δεν θεωρώ ότι ο γιατρός οφείλει να λέει στον ασθενή όλη την αλήθεια, ειδικά όταν πρόκειται για σοβαρές περιπτώσεις. Ο ασθενής είναι ήδη ευάλωτος από το ίδιο το πρόβλημα. Δεν έχω, λοιπόν, το κουράγιο να του πω κατάματα σε όλο το μέγεθος την αλήθεια. Άλλωστε, το αν «τελείωσε» ένας άνθρωπος ή όχι εξαρτάται από τον ίδιο, από τον γιατρό, από τη φύση, από την επιστήμη και από τον Θεό. Με το να τον προκαταλάβεις αρνητικά, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να του χειροτερέψεις την ψυχολογικά του κατάσταση. Αυτοί που πρέπει να είναι απολύτως ενημερωμένοι, είναι οι άνθρωποι του περιβάλλοντος. Η υποχρέωση του γιατρού είναι να επιβάλει στον ασθενή του το τι πρέπει να κάνει. Αυτό δεν το διαπραγματεύεσαι ποτέ, την απόλυτη καθοδήγηση και τη συνεχή παρακολούθηση για το αν ακολουθείται η αγωγή. Ξέρεις πότε πάει να στο σκάει ο αμελής. Εγώ, συχνά τους κυνηγάω και από μόνη μου, ή είμαι ακόμη πιο κοντά τους, όταν ξέρω ότι είναι άνθρωποι επιρρεπείς στην κατάθλιψη. Τελικά, ο γιατρός πρέπει να μιλάει βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο όχι μισοάδειο. Είναι και αυτό στα καθήκοντά του».

«Η ενδοκρινολογία είναι πολύ ενδιαφέρουσα ειδικότητα. Σπάνια αναγκάζεσαι να φτάσεις στα άκρα και να πεις πολύ δυσάρεστα πράγματα στον ασθενή και δεύτερον, βλέπεις τα αποτελέσματα πολύ άμεσα. Για παράδειγμα, η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς, που είναι πολύ συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα, επιφέρει χίλια δυο προβλήματα στον ασθενή. Η ζωή του αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο. Αισθάνεσαι, λοιπόν, πολύ μεγάλη ικανοποίηση, όταν, μετά την αγωγή που συστήνεις, ο άνθρωπος αποκαθίσταται και η ζωή του επανέρχεται στους φυσιολογικούς ρυθμούς της, Το ίδιο και με τη γυναίκα στην εμμηνόπαυση. Εκεί που έχει χάσει τη διάθεσή της, τη λάμψη , την ενέργειά της και νιώθει ότι τελειώνει η ευκαιρία της στη ζωή, την βλέπεις με την κατάλληλη θεραπεία να ξανανιώνει, να ξαναμπαίνει στη ζωή, να έχει θέληση, ελπίδα, κέφι, να ξαναβιώνει τη χαρά, Νιώθεις λοιπόν, τα αποτελέσματα πολύ άμεσα. Αυτό σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις».

Για την αρωγή στη γυναίκα, η κυρία Ράπτη δεν περιορίζεται στην επιστήμη: “Έχουμε κάνει μια επιτροπή στον Ελληνοιταλικό Επιμελητήριο που λέγεται Donna Manager, όπου ψηλαφούμε προβλήματα των γυναικών που εργάζονται με στόχο την αλληλοεπικοινωνία και την αλληλοβοήθεια. Συνεργαζόμαστε με επιτροπές από όλη την Ευρώπη. Τα προβλήματά της η γυναίκα πρέπει πρώτα να τα μάθει, να τα κατανοήσει και να τα επεξεργαστεί για να τα λύσει, Η μία γυναίκα στέκεται στα προβλήματα της άλλης και συμβάλλει στην αντιμετώπισή τους.

.


.



 

Πρόσφατα Αρθρα

pic pic pic pic pic picpic

pic pic

s s s s